27 Φεβρουαρίου, 2021

Η ΠΟΛΗ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

Εγκατάλειψη και φτώχεια στά Κάτω Πατήσια

Μοιραστείτε το άρθρο!

Μέσα σε αυτό το απογοητευτικό σκηνικό υποβάθμισης και φτώχειας, μπορεί κανείς να δει το ποτήρι μισοάδειο ή μισογεμάτο. Μισοάδειο γιατί σχεδόν τίποτα το δυναμικό κι ελπιδοφόρο δε φαίνεται να συμβαίνει στα Κάτω Πατήσια, ή ακόμα κι όπου πάει κάτι να γίνει, συχνά πολεμιέται από «φιλήσυχους πολίτες». Μισογεμάτο γιατί παρά τη φτώχεια και την απουσία κρατικής μέριμνας, κόντρα στη φήμη που θέλει την περιοχή «ζούγκλα», οι άνθρωποι περπατούν χωρίς να φοβούνται ιδιαίτερα, καμιά φορά μάλιστα χαμογελούν και η ζωή συνεχίζεται. Έστω και μίζερα.
Αν ζητήσεις από 10 ανθρώπους να σου οριοθετήσουν τα Κάτω Πατήσια, είναι πιθανό να πάρεις ισάριθμες διαφορετικές απαντήσεις. Όλη η περιοχή ανήκει στο Δήμο της Αθήνας, με τις διάφορες συνοικίες να ανήκουν διοικητικά είτε στην 5η είτε στην 6η Δημοτική Κοινότητα. Το αρκετά ομοιογενές κομμάτι της πόλης που μπορεί να οριοθετηθεί ως «Κάτω Πατήσια» είναι το τμήμα που στον άξονα Ανατολή – Δύση βρίσκεται ανάμεσα στις οδούς Πατησίων και Λιοσίων και στον άξονα Βορράς – Νότος στις οδούς Αγίου Μελετίου και Στρατηγού Καλάρη (ως την Αχαρνών) και Ιακωβάτων (ως την Πατησίων). Ωστόσο, μια βόλτα στους δρόμους της περιοχής αρκεί για να καταλάβει κάποιος πως οι θέσεις εργασίας στις οποίες απασχολούνται οι κάτοικοι, δεν μπορούν να τους εξασφαλίσουν μια αξιοπρεπή ζωή, αν και πρέπει να ληφθεί υπόψη πως πολλοί μετανάστες ζουν σε κακιές συνθήκες και παράλληλα αποταμιεύουν και στέλνουν χρήματα στις οικογένειές τους. Αν πρέπει κάποιος να ονοματίσει ένα σχολείο ως σημείο αναφοράς στα Κάτω Πατήσια, αυτό θα είναι σίγουρα το «8ο», επί της οδού Νικοπόλεως. Πρόκειται για το μεγαλύτερο σχολικό συγκρότημα στην περιοχή και φιλοξενεί μαθητές από το 1931. Από το 8ο Γυμνάσιο έχουν αποφοιτήσει αρκετοί «επώνυμοι» ενώ χάρη στο πολύ μεγάλο προαύλιό του, έχει υπάρξει μέσα στις δεκαετίες χώρος παιχνιδιού για χιλιάδες παιδιά της ευρύτερης περιοχής. Απέναντι στο πρόβλημα, γίνονται προσπάθειες. «Τα τελευταία τρία χρόνια είχαμε συσσίτιο από το Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος». Έρχονταν γονείς με ανακούφιση και μας έλεγαν «Ευτυχώς. Μας βγάζετε από τη δύσκολη θέση να μην έχουμε να δώσουμε στο παιδί μας χαρτζιλίκι για το δεκατιανό». Φέτος δυστυχώς δεν το έχουμε. Από την πλευρά μας ως καθηγητές, προσπαθούμε να συνεργαζόμαστε με φορείς για να δίνουμε στα παιδιά τη δυνατότητα να συμμετέχουν σε δραστηριότητες, να κινηθούν σε χώρους πολιτισμού και τελικά να ανακαλύψουν ότι ακόμα κι όταν κάποιος δεν μπορεί να τα έχει όλα, πρέπει να διεκδικήσει αυτά που του δίνουν χαρά και ζωή»,