mypatisia24.gr | Η πόλη μέσα στην πόλη

Περιοδικό Ποικίλης Ύλης, και Μεθοδολογίας / Η Άλλη Ματιά στα Πατήσια.

Επιστολή προς το υπουργείο Παιδείας απο μαθητές της Γ’ Λυκείου των Άνω Πατησίων

Παιδιά που αναγκάζονται να είναι ακόμη και 13 ώρες την ημέρα μπροστά σε μία οθόνη, προκειμένου να παρακολουθήσουν online το μάθημα στα σχολεία και τα φροντιστήρια τους, ψάχνοντας ταυτόχρονα μία διέξοδο για να καθαρίσουν το μυαλό τους καταφεύγοντας όμως και πάλι σε κάποια οθόνη μιας και η ζωή εκεί έξω έχει σταματήσει. Μια βόλτα σε πάρκο, ένας καφές στο χέρι και όλα αυτά με το ρολόι, για να επιστρέψεις πριν ξεκινήσει η απαγόρευση, για να μη χάσεις πολύτιμο χρόνο από το διάβασμα σου. Υπνοδωμάτια που έχουν μετατραπεί σε σχολικές τάξεις.

Όνειρα που αντανακλώνται στην οθόνη ενός υπολογιστή. Πενθήμερες ή επταήμερες εκδρομές, δραστηριότητες στο σχολείο και εκτός αυτού, πλάκες με τους συμμαθητές, το να μοιραστείς το άγχος σου με τους κολλητούς σου, πράγματα που φαινόταν φυσιολογικά μέχρι πριν ένα – δυο χρόνια, τώρα είναι έννοιες άγνωστες για τα περισσότερα παιδιά. Είναι καταστάσεις τις οποίες δε θα βιώσουν. Είναι συναισθήματα και αναμνήσεις που ποτέ δεν θα έχουν, όταν ακούνε τους γονείς τους ή μεγαλύτερους τους να μιλάνε γι’ αυτά.

Εδώ και τέσσερις μήνες τα παιδιά παραμένουν εσώκλειστα. Τα διαδικτυακά μαθήματα μπορεί να τους προετοιμάζουν με τα κατάλληλα εφόδια που απαιτούνται για τη διαδικασία των εξετάσεων, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να αποκαταστήσουν τη δια ζώσης εκπαίδευση. Το να πετύχεις το στόχο σου και να μπεις στη σχολή της επιλογής σου μπορεί να σου ανοίξει το δρόμο για την επαγγελματική πορεία την οποία ονειρεύεσαι. Από την άλλη βέβαια δε σημαίνει ότι στα μισά της ακαδημαϊκής διαδρομής δεν αποκλείεται να βρεις άλλα ενδιαφέροντα αναζητώντας κάπου αλλού την κλίση σου. Και το σημαντικότερο φυσικά όλων. Τίποτα δεν τελειώνει για τη ζωή σου στις πανελλήνιες εξετάσεις.

Σε μία διαδικασία που δυστυχώς στη χώρα μας έχει μετατραπεί σε καθοριστικό παράγοντα για το μέλλον των παιδιών αποκτώντας πέρα από τις επαγγελματικές προεκτάσεις και κοινωνικές με τις γνωστές φράσεις σε όλους «Πάρε ένα χαρτί, δεν ξέρεις που θα σου χρειαστεί» ή το συνολικό «Περάσαμε» στην επιτυχία που γίνεται «Δεν τα κατάφερε» στο αντίθετο αποτέλεσμα. Τα έχουμε περάσει όλοι μας και τα ξέρουμε. Μπορούμε όμως να μπούμε για λίγο στη θέση αυτών των παιδιών που φέτος έχουν ακόμη περισσότερα εμπόδια να υπερπηδήσουν με φόντο τη γραμμή του τερματισμού στο μαραθώνιο που δίνουν; Έχει συνυπολογίσει κανείς από τους αρμόδιους τον ψυχολογικό παράγοντα;

Μιλάμε για παιδιά στην εφηβεία, που αντί να βρίσκονται στο φυσικό τους περιβάλλον στο σχολείο, αντί να κοινωνικοποιούνται και να συμμετέχουν σε δραστηριότητες που τους γεμίζουν ψυχολογικά, να αναγκάζονται εξαιτίας των συνθηκών να μένουν εσώκλειστοι λες και συμμετέχουν σε κάποιο κοινωνικό πείραμα. «Παίζετε το μέλλον μας στα χαρτιά» ανέφερε μεταξύ άλλων η επιστολή μαθήτριας της Γ’ Λυκείου στον Πρωθυπουργό της χώρας και την υπουργό Παιδείας. Έχει άδικο; Μπορεί να της απαντήσει κάποιος ότι δε συμβαίνει αυτό;

«Μάλλον δεν το καταλαβαίνετε αρκετά εκεί στο Υπουργείο, αλλά δεκατρείς ώρες οθόνης, σε συνδυασμό με πέντε-έξι -υποθετικά μιλώντας- ώρες διαβάσματος ισούνται, για να το πούμε λαϊκά, με ψυχοπλάκωμα» έγραψαν πριν λίγες ημέρες σε επιστολή τους προς το υπουργείο Παιδείας μαθητές της Γ’ Λυκείου από τα Άνω Πατήσια.

Spread the love