mypatisia24.gr | Για ό,τι συμβαίνει!

Περιοδικό Ποικίλης Ύλης, και Μεθοδολογίας / Η Άλλη Ματιά στα Πατήσια.

Κόκορας στα Πατήσια / Ένας επαναστατικός φωνητικός άγγελος.

Προηγήθηκε το κελάηδισμα του κοτσυφιού. Πρωί πρωί στην Αθήνα, ανάμεσα στους βόμβους της πόλης ακούστηκε η μελωδία. Εβρεχε. Επινα καφέ στη βεράντα μ’ ένα λιτό πανωφόρι – Ιούνιος μήνας!

Στο μικρό πάρκο, απέναντι από τα πρακτορεία του ΚΤΕΛ, τρία πρεζόνια, κουλουριασμένα, σφιχταγκαλιασμένα, προσπαθούν να προστατευτούν από τη βροχή κάτω από ένα πεύκο. Λεωφορεία πάνε κι έρχονται.

Οσοι περιμένουν στις στάσεις γίνονται μούσκεμα από τα νερά που εκσφενδονίζουν οι τροχοί των οχημάτων. Φωνές. Στριγκλιές. Βλαστήμιες.

Ενα συνηθισμένο, υπέροχο, αθηναϊκό πρωινό. Ως γνωστόν οι πλείστοι οδηγοί είναι απαίδευτοι και, άρα, αναίσθητοι.

Κοπάζει η βροχή σιγά σιγά. Παύει ο κότσυφας να λαλεί. Και μες στη σιγαλιά του τοπίου κατισχύει άλλη λαλιά, ενός κόκορα – όλα, ξαφνικά, επανανοηματοδοτούνται.

Αρχίζει κανείς να σπαρταρά από τους ήχους της πετεινής λαλιάς. Η μουσική καλείται να ξαναβρεί την αυθεντία της – όσοι τη «θεραπεύουν», εννοείται.

Η διήθητη γραμμή αυθάαα; Εχάθειο ορνιθώνας; Τι θέλει το χωριό στην πόλη, στην πρωτεύουσα, παρακαλώ;

Οποιαδήποτε απάντηση βεβαίως θα είναι προϊόν αυταπάτης. Ας μη γελιόμαστε εντούτοις· έμπλεο μικρών χωριών είναι το άστυ – λείπουν, σαφώς, τα τυπικά του χωριού γνωρίσματα: η αυλή, οι κοτούλες, τα ζαρζαβατικά. Και όσοι -τυχεροί;- διαβιούν σε μονοκατοικίες αποφεύγουν τα τυπικά τοπικά [τους].

Το κικιρίκου σταματά την κίνηση, όχι ανθρώπων και οχημάτων· την κίνηση της σκέψης εννοείται. Για στιγμές μονάχα; Ναι, γιατί, λίγη είναι η αιωνιότητα των στιγμών, μάλιστα οχτώ η ώρα το πρωί στην Αθήνα; Ποια κλάξον και ποιοι άλλοι απαίσιοι ήχοι;

Η πετεινή αυδή επικαλύπτει κάθε ηχορύπανση, μετακινεί, μεταφέρει σε άλλες εποχές.

Η «εξέλιξη» δεν σημαίνει ότι η μία εποχή σνομπάρει ή καταστρέφει την προηγούμενη. Κατά έναν παράδοξο τρόπο συνυπάρχουν η παράδοση με την εξέλιξη. Και δεύτερο «κοκόρισμα», λίγο πιο βραχνό αυτή τη φορά – τελείως αληθινό· έτσι μου ‘ρχεται να ροβολήσω στη γειτονιά και να βρω αυτόν τον ανατροπέα της καθημερινότητας, αυτόν τον τρυφερό μουσικάντη της ελληνικής παράδοσης.

Και τρίτο και τέταρτο μουσ

ικό άκουσμα. Αρέσκεται να βροντοφωνάζει την παρουσία του [την εξουσία του;].

Αναρωτιέμαι: αλαφιάζονται, αναστατώνονται, έστω, κάπως οι περίοικοι; Καταλαβαίνουν την ηχητική-μουσική διαφορά; Επιστρέφουν, για λίγο, στον γενέθλιο τόπο, στις ρίζες τους;

Ηλιος εμφανίζεται. Ησυχία. Λέω, πάει, τέλειωσε η μονωδική συναυλία. Και όμως. Ο πετεινός επανέρχεται, δριμύτερος, με απανωτές διθυραμβικές μολπές.

Σκέφτομαι, με λύπη, ότι οι πλείστοι εξ ημών γνωρίζουμε τη λέξη κόκορας από τη βουλιμική έκφραση «κόκορας κοκκινιστός με μακαρονάδα».

Ισως και από τον Πέτρο του Ιησού, που πριν αλέκτορα φωνήσαι τρεις φορές απαρνήθηκε τον δάσκαλό του. Μερικοί ίσως και από τον συμβολισμό [αρνητικό] του λοφίου του. Λίγοι πάντως τον έχουν α ν τ ι μ ε τ ω π ί σ ε ι στη ζωή τους – δεν είναι υπερβολή.

Σπαραχτική ακούγεται η ακέλαδος φωνή του, τόσο ανοίκεια πια, τόσο ξένη για τα «γούστα» και τις αστικές μας προτιμήσεις. – Ελεος, μ’ αυτόν τον τυχοδιωκτικό ορθολογισμό που μας δέρνει. Τόσο πολύ λησμονήσαμε τη μουσική της φύσης;

Η ζωή τρέχει ιλιγγιωδώς – καλπάζει θα λέγαμε, με φυσικούς τρόπους μιλώντας· εξασθενεί η φωνή του πτηνού, συνθλίβεται. Κρίμα.

Ξύπνησε όμως το κομισμένο παρελθόν, έφερε στην επιφάνεια [επιφάνεια!] τη φυσική ροή των πραγμάτων.

Κόκορας στα Πατήσια: ένας επαναστατικός φωνητικός άγγελος.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *